Historia biotechnologii rozrodu bydła jest naznaczona przełomowymi momentami, a jednym z najważniejszych było urodzenie pierwszego żywego cielęcia pochodzącego z transferu zarodka. To wydarzenie zapoczątkowało erę intensywnych badań, które w 1983 roku doprowadziły do opracowania i wdrożenia kompleksowej procedury znanej dziś jako MOET (Multiple Ovulation and Embryo Transfer).
Od tego czasu technika ta zyskała globalne uznanie, stając się jednym z filarów nowoczesnej hodowli. Według danych Międzynarodowego Towarzystwa Technologii Zarodków (IETS), rocznie na świecie pozyskuje się blisko 400 tysięcy zarodków metodą in vivo, co wciąż czyni ją popularniejszą metodą uzyskiwania embrionów w Europie w porównaniu do produkcji in vitro. Średnia światowa wydajność procedury MOET oscyluje wokół 5,7 zarodka zdatnego do transferu lub mrożenia na jedno płukanie, co świadczy o jej ugruntowanej efektywności [1-6].