Wizyta stomatologiczna u konia
Z badań archeozoologicznych wynika, że zabiegi stomatologiczne u koni wykonywano już ponad 3000 lat temu. Najstarsze datowane ślady, pochodzące ze stepów Mongolii (ok. 1150 r. p.n.e.), wskazują na próby usuwania nieprawidłowo wyrzynających się mlecznych siekaczy. Ślady ekstrakcji pierwszych przedtrzonowców („wilczych zębów”) pojawiają się około 750 r. p.n.e. i zbiegają się w czasie z upowszechnieniem metalowych wędzideł. W chińskich tekstach weterynaryjnych z około VI w. p.n.e. opisano m.in. ocenę wieku konia na podstawie uzębienia. W średniowieczu i epoce nowożytnej rozwijały się zarówno techniki korekcji uzębienia, jak i specjalistyczne instrumentarium. Szczególnie intensywny rozwój narzędzi stomatologicznych nastąpił w XVII–XIX w., choć ograniczeniem pozostawała jakość dostępnych materiałów. W latach 70. i 80. XX w. rozwinęły się tarniki z napędem mechanicznym, które stały się podstawą współczesnych urządzeń do mechanicznej korekcji uzębienia (MacKinnon 2019; Taylor et al. 2018).