Osocze mrożone
czy może być brakującym elementem w leczeniu i profilaktyce chorób nowo narodzonych cieląt?

W ostatnich latach w medycynie małych zwierząt i koni preparaty bazujące na osoczu zyskują na znaczeniu. Stosuje się je z powodzeniem u źrebiąt, np. z uporczywą biegunką czy niewystarczającym poziomem przeciwciał (Divers 2005, Balcomb i in. 2014). U psów i kotów osocze używane jest m.in. do leczenia hipoproteinemii czy zaburzeń krzepnięcia (Mischke 2005, Balcomb i in. 2014). Badania nad użyciem tego typu produktów u przeżuwaczy są prowadzone od lat, lecz nadal nie weszły one do powszechnego użytku (Divers 2005, Balcomb i in. 2014).
W praktyce u bydła często wykorzystuje się transfuzję krwi pełnej, mimo że w wielu sytuacjach klinicznych przetoczenie osocza może być rozwiązaniem skuteczniejszym i bezpieczniejszym (Mischke 2005, Boccardo i in. 2016). Główną przewagą osocza nad krwią pełną jest możliwość podania większej ilości kluczowych białek osoczowych (w tym immunoglobulin, albumin i czynników krzepnięcia) bez ograniczeń wynikających z maksymalnej objętości krwi pełnej możliwej do przetoczenia (Mischke 2005, Boccardo i in. 2016).
Opracowano wiele produktów krwiopochodnych bazujących na osoczu. W praktyce terenowej największe znaczenie mają osocze świeżo mrożone (fresh frozen plasma, FFP) i osocze mrożone (frozen plasma, FP). Preparaty te mogą być dodatkowo przygotowywane w formie hiperimmunizowanej (ryc. 1) (Divers 2005, Balcomb i in. 2014).