Metody leczenia brodawczakowatości bydła

Papillomawirusy są jedną z najstarszych rodzin wirusów, które wraz ze swoimi żywicielami ewoluowały przez miliony lat. Termin „brodawczak” pochodzi od łacińskiego słowa papilla oznaczającego sutek i greckiego przyrostka „oma”, czyli guz.
Wirusowa etiologia brodawczakowatości została po raz pierwszy wykryta w 1907 r., a związek wirusa brodawczakowatości bydła (bovine papillomavirus – BPV) z rozwojem zmian rozrostowych po raz pierwszy opisano w 1955 r. Zdolność BPV do transformacji nowotworowej została ujawniona w 1963 r., a genom BPV typu 1 zidentyfikowano w 1980 roku (18).
Zakażenie wirusem brodawczaka prowadzi do rozwoju łagodnych zmian proliferacyjnych na skórze i błonach śluzowych. Choć zmiany mogą pojawiać się na różnych częściach ciała, najczęściej występują na szyi, powiekach, strzykach oraz brzuchu (19, 20, 26, 27). Problem brodawczakowatości ma zasięg globalny i może prowadzić do strat ekonomicznych poprzez zwiększenie podatności krów mlecznych na wtórne infekcje oraz zmniejszenie produkcji mleka. Niektóre zmiany mogą prowadzić do uszkodzenia skóry i krwawienia, pogarszać dobrostan zwierząt, utrudniać dojenie i czynności higieniczne oraz zwiększać podatność wymienia na rozwój zapalenia. Infekcja może prowadzić do zablokowania lub krwawienia ze strzyków, trudności w zakładaniu mechanicznego aparatu udojowego, a także jest związana z obniżeniem wartości skóry (14, 20, 26, 32).