Problem ten dotyka przede wszystkim zwierzęta znajdujące się na dwóch skrajach wiekowych. Szczególnie predysponowane są osobniki bardzo młode, u których mechanizmy anatomiczne i fizjologiczne utrzymujące narządy w jamie miednicy nie osiągnęły jeszcze pełnej dojrzałości, a także zwierzęta starsze i wyniszczone, u których dochodzi do osłabienia aparatu mięśniowego i zaniku podparcia tłuszczowego w kanale miednicy [1, 2].
W praktyce klinicznej wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje tego schorzenia, różniące się stopniem zaawansowania anatomicznego. Pierwszym, łagodniejszym typem, jest wypadnięcie niekompletne, polegające na wynicowaniu samej błony śluzowej odbytnicy. W obrazie klinicznym manifestuje się ono jako widoczny na zewnątrz ciemnoczerwony, wyraźnie pofałdowany twór, często o nieregularnym kształcie, wystający z odbytu w okolicy mięśnia zwieracza. Zmiana ta może obejmować jedynie część obwodu kanału odbytu lub, w bardziej zaawansowanych przypadkach, cały jego obwód. Zazwyczaj jej rozmiar nie przekracza kilkunastu centymetrów.