Choroba niebieskiego języka

Choroba niebieskiego języka została po raz pierwszy opisana w XIX wieku w Afryce Południowej, gdzie jej występowanie powiązano z wprowadzeniem na ten teren importowanych europejskich ras owiec, szczególnie merynosów, wyjątkowo podatnych na zakażenie i wrażliwych na chorobę. Wczesne doniesienia wskazują, że wirus Bluetongue był prawdopodobnie endemiczny wśród dzikich przeżuwaczy od dawna, lecz dopiero pojawienie się wrażliwych ras europejskich ujawniło pełen obraz kliniczny choroby. Pierwszy naukowy opis przypisuje się Duncanowi Hutcheonowi, który udokumentował chorobę w 1880 roku, a już w 1905 roku Arnold Theiler wykazał, że jej czynnikiem etiologicznym jest wirus, co stanowiło przełom w badaniach nad chorobą i umożliwiło rozpoczęcie prac nad szczepieniami i diagnostyką. Dziś choroba niebieskiego języka (Bluetongue disease, BTV) stała się jednym z najważniejszych aktualnych wyzwań zdrowotnych dotyczących wszystkich przeżuwaczy w Europie. Jest to zakaźna, ale nie zaraźliwa wirusowa choroba zwierząt gospodarskich i dzikich, która podlega obowiązkowi zgłaszania i zwalczania. W szerszym kontekście to jedna z chorób wektorowych, które w naszej części Europy w ostatniej dekadzie zyskały na znaczeniu (EHD, BT, SB). Stało się tak po części z powodu zmian klimatycznych, wzrostu temperatur oraz łagodniejszych zim sprzyjających rozszerzeniu się zasięgu występowania kuczmanów (Culicoides) będących wektorami tych wirusów, w tym wirusa choroby niebieskiego języka.