Objęło głównie regiony Doliny Bekaa, północnego Libanu oraz Baalbek--Hermel. Badania molekularne wykazały obecność serotypu SAT1, podtyp III, spokrewnionego ze szczepami krążącymi w Turcji i Azerbejdżanie. Kluczową rolę w szerzeniu się zakażenia odegrały nielegalne przemieszczenia zwierząt, wspólny wypas oraz opóźnione wdrożenie szczepień.
Źródła zakażenia
Według danych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (WOAH), tylko w regionie Bekaa 5 140 zwierząt należało do gatunków wrażliwych, u 1 040 potwierdzono chorobę, odnotowano 10 padnięć oraz wybito sanitarnie 50 sztuk. Do końca grudnia 2025 roku zgłoszono łącznie 53 ogniska w gubernatorstwach Bekaa, Baalbek-Hermel i Akkar. Zidentyfikowano 8 391 zwierząt z gatunków wrażliwych, z czego u 2 934 potwierdzono pryszczycę (bydło oraz stada mieszane owiec i kóz). W wielu miejscowościach współczynnik zachorowalności sięgał niemal 100%, zwłaszcza tam, gdzie stosowano wspólny wypas i poziom bioasekuracji był niski.